🏍️ Motorfeed

Het was zo’n dag waarvan je later zegt: die had zo moeten lopen. Tijdens onze vakantie in de Dolomieten leek het er lange tijd op dat de Stelviopas voor ons onbereikbaar zou blijven. De pas was dagen achter elkaar gesloten en eigenlijk hadden we ons er al bij neergelegd. Totdat we het nieuws kregen: op de één na laatste dag ging de Stelvio toch open. Samen met mijn vader Ron en Wilbert was de beslissing snel genomen. Motorpakken aan, koffers dicht, en met een gezonde spanning vertrokken we vroeg in de ochtend. De rit ernaartoe voelde al bijzonder, maar zodra de eerste haarspeldbochten begonnen, wisten we: dit moment pakken ze ons niet meer af. De Stelviopas liet zich van zijn mooiste kant zien. Bocht na bocht klommen we omhoog, met strak asfalt onder de wielen en sneeuwmuren langs de kant van de weg. Het contrast was magisch: zon op het gezicht, frisse berglucht in de helm en witte sneeuw die nog herinnerde aan de winter die hier pas net was vertrokken. De pas was heerlijk om te rijden. Uitdagend en technisch, maar nooit extreem. Precies genoeg om volledig op te gaan in het rijden, elke bocht bewust te nemen en tegelijk volop te genieten van het landschap. Af en toe een korte stop, even kijken, even beseffen waar we waren – en vooral dat we hier samen reden. Boven op de pas was het stil op een fijne manier. Motoren uit, helmen af, en een blik die meer zei dan woorden. Dit was geen geplande highlight, maar een cadeautje. Op de valreep. Precies op tijd. Achteraf bleek dit één van de mooiste momenten van de hele vakantie. Niet alleen omdat we de Stelviopas gereden hadden, maar omdat we hem samen reden. Met Ron en Wilbert. Tussen de sneeuw, de bergen en het geluid de motoren!