Dag 10 – Tanger naar Torremolinos: afscheid van Marokko, terug naar de Costa del Sol

Dag 9 – Tanger naar Torremolinos: afscheid van Marokko, terug naar de Costa del Sol Tanger uit en vandaag voelt anders. Niet omdat de weg ineens moeilijker is. Juist omdat je weet dat dit de laatste echte reisdag is. Je rijdt richting Tanger Med, de haven waar de motor weer op de ferry gaat. En na alles wat je de afgelopen dagen hebt gezien — Atlas, Sahara, Fez, Rif, Chefchaouen — voelt zo’n haven ineens bijna ongezellig praktisch. Papieren. Wachten. Rijtje aansluiten. Nog een controle. Nog een rijtje. En ondertussen nog één keer achterom kijken richting Marokko. De ferry naar Algeciras doet er grofweg anderhalf uur over en vaart meerdere keren per dag. Motor vast. Koffie halen. En dan zie je Afrika langzaam verdwijnen. Dat blijft toch een apart gevoel. Nog geen twee weken geleden voer je precies de andere kant op en wist je niet helemaal wat je te wachten stond. Nu stap je straks weer van de boot met zand op plekken waar zand helemaal niet hoort te zitten, een camera vol foto’s en waarschijnlijk een motor die best een wasbeurt kan gebruiken. Dan komt Algeciras. Europa weer. En vanaf hier wordt het rijden makkelijker. Veel makkelijker zelfs. De route trekt via de Costa del Sol richting Torremolinos. Je kunt hier vrij vlot doorrijden over de A-7, maar het stuk langs de kust is natuurlijk leuker als je tijd hebt. De Andalusische toeristische dienst noemt juist deze route langs plaatsen als Marbella, Fuengirola en Benalmádena mooi, maar waarschuwt ook dat het er druk kan zijn. En dat merk je. Na dagen met lege woestijnwegen voelt de Costa del Sol bijna alsof iemand ineens alle mensen tegelijk op dezelfde weg heeft gezet. Auto’s. Rotondes. Op- en afritten. Scooters. Vakantieverkeer. Je bent weer thuis in Europa. Bij wijze van spreken dan. Gelukkig ligt de Middellandse Zee bijna voortdurend ergens naast je en zijn de uitzichten nog steeds prima. En als je ergens richting Marbella of Benalmádena even van de doorgaande route afgaat, krijg je nog een laatste mooie kustrit cadeau. Geen Sahara. Geen geiten op de weg. Geen ezels. Geen bergdorp waar drie kinderen zwaaiend achter je aan rennen. Gewoon Spanje. En toch voelt het ineens een beetje anders. Waarschijnlijk omdat jij veranderd bent. Dat klinkt misschien wat zwaar voor een motorrit, maar zo werkt zo’n reis gewoon. Je vertrekt met het idee dat je 2.000-plus kilometer gaat rijden. Je komt terug met plekken in je hoofd. De eerste bochten in de Atlas. De haarspelden van Dadès. De duinen bij Merzouga. De blauwe straten van Chefchaouen. En dat moment waarop je dacht dat die ene Marokkaanse vrachtwagen écht niet meer ging optrekken. Maar hij deed het toch. Uiteindelijk kom je Torremolinos binnen. Zee. Boulevard. Hotels. Terrassen. Motor parkeren. Klaar. En waarschijnlijk nog vóórdat de helm goed en wel af is, denk je alweer: “Zoiets moeten we nog een keer doen.” Dat is meestal het probleem met goede motorreizen. Ze eindigen nooit echt. Ze geven je alleen ideeën voor de volgende.