Cerdagne & Andorra – drie landen en een overdosis Pyreneeën

Cerdagne & Andorra – drie landen en een overdosis Pyreneeën Ax-les-Thermes uit en meteen omhoog. Geen rustig kwartiertje om de banden warm te rijden. De Pyreneeën hebben daar vandaag blijkbaar geen zin in. Binnen een kleine 25 kilometer sta je al op de Col de Pailhères, ruim 2.000 meter hoog en een van die passen waar je na een paar bochten vanzelf ophoudt met naar de kilometerstand te kijken. De klim is smal, serieus en zit vol haarspelden. Boven wacht vooral heel veel berg en heel weinig gedoe. Precies goed. En dit is pas het begin. Na de Pailhères zakt de route richting het hoogland van de Cerdagne. Het landschap wordt opener, de toppen blijven om je heen staan en de wegen krijgen iets meer ruimte. Via de omgeving van Mont-Louis kom je bij Font-Romeu, op zo’n 80 kilometer van de start. Hier zit je midden in de Catalaanse Pyreneeën. Hoogvlakte, bergdorpen, bossen en van die lange uitzichten waarbij je automatisch iets langzamer gaat rijden dan strikt noodzakelijk. Font-Romeu en de Cerdagne staan juist bekend om dat open hooggebergte en hun enorme panorama’s. Daarna gebeurt er iets grappigs. Je rijdt Frankrijk uit. Spanje in. En dan vervolgens weer even Frankrijk in. Dat komt door Llívia, die kleine Spaanse enclave die volledig door Frankrijk wordt omringd. Je hoeft er eigenlijk niets voor te doen, behalve rijden, maar ineens heb je geografisch gezien wel weer iets raars van je lijstje afgevinkt. Via Puigcerdà gaat het daarna echt Spanje in. En daar verandert het rijden opnieuw. De dalen worden breder, de wegen iets vlotter en je kunt de motor even wat meer laten lopen. Na al dat korte stuurwerk voelt dat bijna als vakantie. Bij La Seu d’Urgell, rond kilometer 155, begint het volgende hoofdstuk. Andorra. De weg klimt vanaf Spanje geleidelijk omhoog naar Andorra la Vella. En daar krijg je even een compleet andere wereld voor je kiezen: winkels, verkeer, hotels, tankstations en gebouwen tegen de berghellingen. Na uren bergwegen voelt Andorra la Vella bijna alsof iemand midden in de Pyreneeën ineens een complete stad heeft neergezet omdat er nog een stukje grond over was. Even tanken misschien. Koffie. En dan weer snel de bergen in. Want na Andorra la Vella loopt de route via Encamp en Canillo steeds verder omhoog. En omhoog. En nog een beetje omhoog. Tot de Port d’Envalira. Dat is met ruim 2.400 meter een van de hoogste verharde bergpassen van de Pyreneeën. Vlak bij de top ligt bovendien het Circuit Andorra, dat zichzelf het hoogst gelegen permanente circuit ter wereld noemt. Hier voelt het landschap ineens echt alpien. Boomgrens weg. Rotsen. Open hellingen. En als je pech hebt: wind die vindt dat jouw motor best een halve meter opzij kan. Niet schrikken. Gewoon beleefd tegensturen. Daarna volgt Pas de la Casa, op ongeveer 204 kilometer. En dan weet je eigenlijk al dat het grote werk erop zit. De laatste dertig kilometer dalen terug richting Ax-les-Thermes. Na een dag vol passen, grenzen, hoogvlaktes en bochten voelt dat laatste stuk bijna ontspannen. Bijna. Want dit blijven de Pyreneeën. 235 kilometer klinkt op papier niet extreem. Maar dit zijn geen 235 Nederlandse kilometers. Hier stuur je de hele dag. Je klimt. Je daalt. Je remt voor haarspelden. Je zit op hoogte. Je rijdt door drie landen en krijgt voortdurend een ander landschap voor je neus. Daarom krijgt deze route van mij Uitdagend. Niet omdat hij gemeen is. Wel omdat hij je de hele dag bij de les houdt. En als route nummer 300? Dan hadden we het eigenlijk slechter kunnen treffen. Veel slechter. 😄 Afstand: ca. 235 km Moeilijkheid: Uitdagend Route type: Bergen