Compiègne & Valois – bossen, kastelen en een flinke scheut Franse geschiedenis

Compiègne uit en eigenlijk zit je meteen goed. Geen stadse ellende die eerst twintig kilometer duurt. Vrij snel trek je richting Vic-sur-Aisne en begint het landschap opener en rustiger te worden. Kleine dorpen, landbouwwegen, hier en daar bos en genoeg bochten om de motor lekker los te krijgen. Na een kilometer of veertig duikt Soissons op. Dat is zo’n stad waar je best even rustig doorheen mag rijden. Niet alleen vanwege de kathedraal en het oude centrum, maar ook omdat deze hele streek bol staat van de Franse geschiedenis. Het gebied rond Soissons en Villers-Cotterêts wordt door de toeristische dienst niet voor niets neergezet als een streek van oude bossen, koninklijke geschiedenis en herinneringsplaatsen. Daarna wordt het leuker. Via Oulchy-le-Château gaat het richting La Ferté-Milon en vervolgens Villers-Cotterêts. En daar begint het boswerk pas echt. De Forêt de Retz is enorm en de wegen erdoorheen hebben precies dat fijne ritme dat je op een motor wilt: geen eindeloze rechte stukken, maar rustige secundaire wegen die steeds weer tussen bomen, open velden en kleine dorpjes door slingeren. Je zit hier niet te wachten op een spectaculaire bergpas. Die komt ook niet. Maar je zit wel voortdurend lekker te rijden. En eerlijk gezegd is dat soms gewoon beter. Vanaf Villers-Cotterêts trekt de route verder naar Pierrefonds. En ja hoor. Daar staat ie. Dat kasteel. Alsof iemand halverwege een Disneyfilm dacht: “Weet je wat, laten we dit gewoon echt bouwen.” Het Château de Pierrefonds werd in de 19e eeuw opnieuw vormgegeven door architect Viollet-le-Duc en is vandaag een van de grote blikvangers van de regio. Hier zou ik de motor echt even neerzetten. Niet lang. Gewoon lang genoeg om te kijken, foto te maken en jezelf wijs te maken dat je alleen voor het uitzicht bent gestopt en niet voor koffie en gebak. Daarna rij je opnieuw de Forêt de Compiègne in. En dat bos is serieus groot. Oise Tourisme noemt ongeveer 14.000 hectare, met lanenstelsels, oude dorpen en lange boswegen die zich door het gebied trekken. Hier verandert de sfeer volledig. Minder open landschap. Meer groen. Meer schaduw. Meer van die stukken waar je ineens merkt dat je al tien minuten niks anders hebt gezien dan bomen en asfalt. Lekker. De route pakt daarna opnieuw Compiègne mee, maar nummer 247 kilometer is het nog lang niet klaar. In plaats van meteen af te slaan naar huis, maakt de GPX nog een extra lus zuidwaarts via Verberie, Pont-Sainte-Maxence en Senlis. En Senlis is weer zo’n typisch oud Frans stadje waar je eigenlijk iets te makkelijk langs zou rijden. Niet doen. Even tempo eruit. Oude straten, stenen gevels, kathedraal in beeld. Daarna gaat het verder richting Ermenonville. Vanaf hier wordt het landschap opnieuw landelijker. Minder grote bossen, meer kleine wegen en open stukken. Via Nanteuil-le-Haudouin, Betz en Crépy-en-Valois sluit de route langzaam weer aan richting Compiègne. En tegen die tijd heb je er bijna 250 kilometer op zitten. Technisch is deze rit niet echt moeilijk. Geen steile passen, geen smalle bergwegen, geen geiten die op een haarspeld staan te vergaderen. Maar de combinatie van afstand, veel secundaire wegen, dorpen, bossen en voortdurend wisselend landschap maakt het wel een echte dagrit. Daarom zet ik hem op Gemiddeld. En wat ik vooral leuk vind aan deze lus: hij probeert niet één ding te zijn. Hij is niet alleen bos. Niet alleen geschiedenis. Niet alleen kastelen. Niet alleen platteland. Je krijgt gewoon van alles wat. En tegen de tijd dat je weer Compiègne binnenrijdt, heb je het gevoel dat je veel verder weg bent geweest dan 248 kilometer. Dat is meestal een goed teken. Afstand: ca. 248 km Moeilijkheid: Gemiddeld Route type: Landelijk