Cap Corse – kliffen, vissersdorpen en 284 kilometer bochtenwerk

Bastia uit en meteen de goede kant op. De zee rechts, Cap Corse voor je en nog geen idee hoeveel bochten er vandaag op je liggen te wachten. De eerste kilometers richting Erbalunga zijn bijna vriendelijk. De weg volgt de oostkust en je rijdt langs kleine haventjes, oude huizen en baaien waar het water zo blauw is dat je even denkt dat iemand de verzadiging te hoog heeft gezet. Erbalunga zelf is zo’n dorp waar je makkelijk blijft hangen voor koffie. Oude haven, Genuese toren, bootjes voor de kade. Klaar. Meer heb je soms niet nodig. Maar door. Want Cap Corse begint pas net. Na Rogliano schuift de route richting de noordpunt van het schiereiland en daarna westwaarts naar Centuri. De weg wordt smaller, bochtiger en serieuzer. Geen snel rijden voor de statistieken; hier wil je vooral ritme houden en een beetje vooruit denken. Links rots. Rechts soms heel veel niets. En daar ergens beneden de Middellandse Zee. Centuri ligt als een klein havendorp tegen de kust geplakt en staat bekend om de kreeftenvisserij. Dat maakt het een prima plek voor een stop, al zou ik persoonlijk misschien niet meteen een halve kreeft naar binnen werken als ik daarna nog 200 kilometer Corsicaanse bochten voor de boeg had. 😄 Vanaf Centuri begint voor mij het mooiste stuk. De westkust van Cap Corse. Hier wordt het landschap ruiger. De weg hangt regelmatig hoog tegen de helling aan en draait zich door dorpjes als Pino naar het zuiden. Soms rij je bijna op zeeniveau, even later kijk je van bovenaf op kleine baaien en rotspunten neer. De officiële Corsicaanse toeristische dienst omschrijft dit stuk niet voor niets als een afwisseling van klimmen, dalen en technische passages. Dit is niet zo’n weg waar je denkt: “Wanneer komen de leuke bochten?” Ze zijn er al. Allemaal. En ze lijken voorlopig ook niet van plan weg te gaan. Dan verschijnt Nonza. En Nonza is eigenlijk belachelijk fotogeniek. Het dorp ligt boven een enorme donkere kiezelstrand en wordt gedomineerd door een oude toren. Even motor neerzetten, stukje lopen en naar beneden kijken. Waarschijnlijk daarna denken: mooi hoor. En vervolgens alsnog twintig foto’s maken. Na Nonza gaat het richting Saint-Florent. De kust wordt wat toegankelijker en de weg iets minder wild. Via de omgeving van Patrimonio kom je in een streek met wijngaarden voordat je Saint-Florent binnenrijdt. Haven, terrassen, jachten, Corsicaanse zon. Heel vervelend allemaal. 😄 Maar deze GPX houdt daar dus niet op. En dat maakt hem interessanter dan het klassieke rondje Cap Corse. Na Saint-Florent trekt de route het binnenland in richting Oletta en Murato. De zee verdwijnt uit beeld en Corsica verandert weer van gezicht. Bergen, kleine dorpen en wegen die zich door het binnenland heen werken. Bij Santo-Pietro-di-Tenda zit je inmiddels duidelijk in een ander soort landschap dan aan het begin van de dag. En vervolgens komt er nóg een hoofdstuk. L’Île-Rousse. Even terug naar zee. Daarna gaat het via Belgodère weer het binnenland in. Hier krijg je van die Corsicaanse wegen waar dorpjes tegen berghellingen lijken geplakt en je soms in tien kilometer tijd meer stuurt dan thuis in een hele zondagmiddag. Via Ponte-Leccia begint uiteindelijk de terugweg naar Bastia. En tegen die tijd ga je die 284 kilometer ook echt voelen. Niet omdat het zo extreem ver is. Maar omdat Corsicaanse kilometers andere kilometers zijn. Constant sturen. Remmen. Kijken. Klimmen. Afdalen. Nog een dorp. Nog een bocht. Nog een geit die blijkbaar vindt dat hij voorrang heeft. Daarom krijgt deze route van mij Uitdagend. Niet omdat er één krankzinnige bergpas in zit, maar omdat de combinatie van afstand, smalle wegen, hoogteverschillen en eindeloos bochtenwerk gewoon aandacht vraagt. En dat is precies waarom hij zo goed is. Je begint aan zee in Bastia. Je rijdt helemaal om Cap Corse. Je duikt het binnenland in. Je pakt nóg een stuk westkust mee. En bijna 300 kilometer later kom je weer terug met waarschijnlijk hetzelfde probleem als iedere motorrijder op Corsica: je wilt morgen gewoon weer.