Camargue – witte paarden, roze zout en eindeloze horizon

Arles uit, de Rhône-delta in En eigenlijk weet je binnen een paar kilometer al dat dit geen gewone Franse rondrit wordt. Geen bergen. Nauwelijks hoogteverschil. Geen haarspelden waar je drie keer moet steken. Hier is alles juist groot, vlak en open. De eerste 20 kilometer richting Saint-Gilles zijn vooral bedoeld om de stad achter je te laten. Daarna schuift de route steeds verder de Camargue in. Via Vauvert en Aimargues kom je in een landschap waar water, rietvelden en kaarsrechte wegen elkaar afwisselen. Je hoeft hier niet hard te rijden. Sterker nog, dat zou zonde zijn. Want dit is zo’n gebied waar je ineens een paar witte Camargue-paarden naast de weg ziet staan, ergens verderop zwarte stieren in een weiland ontdekt en vijf minuten later roze flamingo’s boven een ondiep meer ziet trekken. De Camargue staat precies om dat landschap en die dieren bekend. Na ongeveer 66 kilometer duiken ineens de muren van Aigues-Mortes op. En die komen nogal binnen. Midden in dat platte landschap staat daar opeens een compleet ommuurde middeleeuwse stad. De vestingmuren lopen ruim 1,6 kilometer rond het oude centrum en kijken uit over de zoutpannen en de Camargue. Motor even neerzetten? Ja. Hier wel. Niet alleen voor die muren, maar ook omdat je daarna weer een totaal ander stuk krijgt. Nog geen tien kilometer verder zit je bij Le Grau-du-Roi en ineens ruik je de Middellandse Zee. Vakantiehuizen. Havens. Strand. Meer verkeer ook. Dat hoort erbij. Dit is niet zo’n route die doet alsof elk stuk verlaten en romantisch is. Rond de kustplaatsen kan het gewoon wat drukker zijn. Daarna wordt het weer beter. Veel beter. De weg draait terug de echte Camargue in richting Saintes-Maries-de-la-Mer. Lange rechte stukken. Water aan weerszijden. Lage begroeiing. Wind. Heel veel lucht. Op zo’n weg heb je nauwelijks bochten nodig om het leuk te hebben. Je zit gewoon lekker op die motor en kijkt om je heen. Na ongeveer 109 kilometer kom je Saintes-Maries binnen. Dit is zo’n plek die perfect bij de streek past: laag, wit, een kerk die overal bovenuit steekt en de zee er direct achter. De plaats is een belangrijk centrum van de Camargue en ligt vlak bij onder andere het ornithologische gebied van Pont de Gau. Koffie. Terrasje. Helm af. Waarschijnlijk zand op je motor waar je geen idee van hebt hoe het daar gekomen is. Daarna volgt misschien wel het meest typische stuk van de route. Richting Salin-de-Giraud wordt het landschap steeds leger. Zoutvlaktes, water, riet en wegen die kilometers vooruit lijken te lopen. Geen dorp. Geen rotonde. Soms nauwelijks een boom. En dan ineens dat felle roze van de zoutbassins. Dat is Camargue. Na ongeveer 172 kilometer zit je bij Salin-de-Giraud. Dit is het industriëlere deel van het zoutgebied, maar juist daardoor ook apart. Het landschap is hier bijna buitenaards: enorme vlaktes, witte zoutbergen en water dat afhankelijk van het licht roze of rood kleurt. Hier zou ik zelf trouwens niet eens per se stoppen bij een café. Gewoon ergens waar het kan de motor neerzetten. Kijken. Foto maken. En weer door. Vanaf daar gaat het noordwaarts terug richting Arles. Het laatste deel voelt bijna als uitrijden na een compleet andere wereld. En dat is ook precies waarom ik deze route leuk vind. Technisch stelt hij weinig voor. Daarom krijgt hij Makkelijk. Maar saai? Absoluut niet. Je krijgt in iets meer dan 200 kilometer Romeins Arles, moerasland, middeleeuws Aigues-Mortes, Middellandse Zee, witte paarden, flamingo’s, zoutvlaktes en lege Camargue-wegen. En het gekke is: je rijdt bijna nergens echt omhoog. Je draait niet eens overdreven veel bochten. Maar na afloop heb je toch het gevoel dat je een hele dag iets bijzonders hebt gereden. Sommige routes zijn goed vanwege de weg. Deze is goed vanwege alles wat ernaast ligt.