Cœur de la Gascogne – Armagnac, bastides en eindeloos glooiend asfalt

Auch uit en meteen dat typische Zuid-Franse gevoel. Geen grote bergen. Geen spectaculaire passen. Geen weg die je bang probeert te maken. Gewoon een slingerende streep asfalt door een landschap dat voortdurend een beetje op en neer gaat. En gek genoeg is dat soms precies genoeg. De eerste serieuze stop is Mirande. Nog geen wereldstad, wel zo’n plaats waar je prima even doorheen rolt zonder haast. Daarna trekt de route richting Marciac, bekend om jazz, oude pleinen en die typische zuidwest-Franse sfeer. Hier begint de Gascogne langzaam z’n truc te doen. Je denkt eerst: “Best rustig hier.” Een half uur later denk je: “Waarom zijn dit soort wegen thuis eigenlijk zo zeldzaam?” Via Plaisance gaat het verder naar Aignan. Dit zijn van die stukken waar het rijden zelf belangrijker wordt dan de bestemming. Kleine D-wegen, akkers, dorpjes, een boerderij hier, een kerkje daar. Geen file. Geen stoplichtenfestival. Geen toeristenbus voor je neus. Heerlijk. Daarna komt Eauze. En hier zit je echt midden in het Armagnac-gebied. Eauze geldt als hoofdstad van de Armagnac en was in de Romeinse tijd zelfs hoofdstad van een complete provincie. Niet slecht voor een plaats die je tegenwoordig op de motor bijna achteloos binnenrijdt. Dus ja. Even stoppen. Niet omdat het moet. Maar omdat een koffie in de hoofdstad van de Armagnac toch net wat beter klinkt dan “koffie bij tankstation nummer drie”. Vanaf Eauze gaat het richting Montréal-du-Gers. Weer zo’n bastide-achtig dorp waar je je afvraagt hoeveel eeuwen zo’n plein al gewoon ligt te wachten tot jij er met je motor langs komt. En dan volgt Condom. Ja. Condom. Iedere Nederlander of Brit die daar voor het eerst langs rijdt, maakt exact dezelfde flauwe grap. Dus die sla ik voor het gemak maar even over. 😄 Los daarvan is het gewoon een mooie oude stad, met de kathedraal Saint-Pierre, een klooster en natuurlijk d’Artagnan en de Drie Musketiers die daar als standbeeld gewoon staan te doen alsof ze nooit weg zijn geweest. Daarna wordt het misschien nog mooier. De route draait richting Lectoure. Lectoure ligt hoog op een heuvelrug en heeft oude stadswallen, stenen huizen, smalle straatjes en uitzicht over de Lomagne. Het is precies zo’n plek waar je eigenlijk alleen even wilde tanken en uiteindelijk veertig minuten later nog rondloopt. Vanaf hier trekt de route oostwaarts. Lavit-de-Lomagne. Beaumont-de-Lomagne. En het landschap verandert subtiel mee. Iets opener, iets bredere vergezichten, maar nog steeds dat rustige golvende karakter. Je hoeft nergens extreem hard te rijden om plezier te hebben. Sterker nog, waarschijnlijk rij je juist iets langzamer omdat er steeds weer zo’n stuk landschap naast je openvalt waarvan je denkt: “Nou ja, vooruit, nog één foto dan.” Bij Beaumont-de-Lomagne zit je aan de oostkant van de lus. Daarna draait de route weer zuidwestwaarts richting Mauvezin. En dat laatste stuk terug naar Auch voelt een beetje als uitrijden. Niet saai. Gewoon ontspannen. De dag heeft z’n werk dan al gedaan. Je hebt Armagnac-land gezien, oude bastides, Romeinse geschiedenis, d’Artagnan, heuvelwegen en dorpen waar de tijd net iets minder haast lijkt te hebben. En dan kom je weer terug in Auch, de hoofdstad van de Gascogne, met de kathedraal en d’Artagnan nog altijd op z’n plek. De officiële toeristische routes door de Gers verbinden Auch ook met plaatsen als Lupiac, Condom en Lectoure en benadrukken precies dat typische landschap van ronde heuvels, rustige wegen en historische dorpen. Deze rit is technisch nergens echt zwaar. Maar met ruim 260 kilometer over voornamelijk kleinere wegen, veel dorpjes en continu licht glooiend terrein ben je wel de hele dag bezig. Dus: niet moeilijk. wel een volle dag. En vooral eentje waarbij je na afloop waarschijnlijk denkt: “Waarom hoor je eigenlijk zo weinig over de Gers?” Afstand: ca. 264 km Moeilijkheid: Gemiddeld Route type: Landelijk