Brière & Guérande – moeras, zout en Atlantische lucht

Brière & Guérande – moeras, zout en Atlantische lucht Afstand: ca. 190 km Moeilijkheid: Makkelijk Route type: Kust Redon uit, motor warm, en dan zuidwaarts. Geen gedoe, geen ingewikkeld begin. De eerste kilometers richting Saint-Gildas-des-Bois en Pontchâteau zijn vooral lekker inkomen: rustige wegen, dorpen, velden en genoeg ruimte om even in het ritme te komen. Na een kilometer of veertig verandert de rit. Je rijdt richting La Chapelle-des-Marais en daarna de Brière in. En dat landschap voelt meteen anders. Minder open landbouw, meer water, riet, kleine wegen en dorpen die bijna op eilandjes in het moeras liggen. Rond Saint-Joachim rijd je letterlijk tussen de natte graslanden, kanalen en oude Brièronse dorpen door. Het Parc naturel régional de Brière is een van de grootste moerasgebieden van Frankrijk en dat merk je hier aan alles. Dit is geen stuk waar je komt om bochten aan elkaar te rijgen. Hier kijk je. Riet links. Water rechts. Een paar huizen met rieten daken. En een weg die er gewoon tussendoor is gelegd omdat iemand ooit besloot dat dat blijkbaar kon. Via Saint-Lyphard en Saint-André-des-Eaux schuift de route langzaam richting de kust. Dat overgangsstuk is eigenlijk heel mooi: je komt uit het stille moerasland en merkt steeds meer dat de Atlantische kust dichterbij komt. Bij Pornichet is het zover. Zee. Vanaf daar wordt de rit ineens een stuk levendiger. Via La Baule en Le Pouliguen volg je de kust westwaarts. Geen eindeloze verlaten bergweg hier, maar boulevards, stranden, zeelucht en af en toe wat meer verkeer. Dat hoort er ook bij. Je rijdt hier tenslotte door een van de bekendste kuststroken van deze regio. Dan komt Batz-sur-Mer en daarna Le Croisic. En daar zou ik zelf het gas echt even dichtdraaien. Na ongeveer 110 kilometer zit je op het uiterste punt van de route. Atlantische Oceaan aan je neus, rotsige kust, huizen achter je en dat typische gevoel van: verder die kant op wordt zwemmen. Motor neer. Koffie zoeken. Even niks. Daarna buigt de route terug richting Guérande. En dat is misschien wel het meest herkenbare stuk van de hele rit. Rond Guérande liggen de beroemde zoutpannen: tientallen ondiepe bassins, smalle dijkjes en water dat afhankelijk van licht en weer telkens van kleur lijkt te veranderen. Je rijdt hier eigenlijk door een compleet ander landschap dan twee uur eerder in de Brière. Eerst zoetwatermoeras. Nu zout. Dat maakt deze relatief korte rit verrassend afwisselend. Vanaf Guérande gaat het weer noordwaarts via Herbignac naar La Roche-Bernard. Daar verandert de sfeer opnieuw. Weg van strand en zoutpannen, terug het groen in. La Roche-Bernard ligt mooi boven de Vilaine en voelt als een prima laatste serieuze stop voordat je weer richting Redon gaat. Via Allaire draai je uiteindelijk terug naar het beginpunt. Geen moeilijke rit. Geen technische uitdaging. Geen dag waarop je na afloop met trillende armen van de motor stapt. Maar wel eentje waarop je in nog geen 200 kilometer moeras, kust, zoutpannen, kleine dorpen en Atlantische vergezichten aan elkaar rijgt. En juist daarom is hij goed. Je vertrekt uit Redon. Je komt terug in Redon. Maar ergens onderweg heb je het gevoel gehad dat je drie compleet verschillende streken hebt doorkruist