Brenne & Vallée de la Creuse – 357 km dwars door het stille Frankrijk

De eerste kilometers trekken noordwaarts richting Levroux en Valençay. Verwacht hier geen Alpenwerk of eindeloze haarspelden. Dit is een ander soort motorrijden: lange stukken Franse D-weg, landbouwgrond, kleine dorpen waar op het middaguur weinig meer beweegt dan een gordijn achter een open raam, en bochten die precies genoeg komen om je wakker te houden. Bij Valençay zit je op ongeveer 54 kilometer. Even later draait de route naar het zuidwesten en verandert het landschap langzaam. Grote akkers maken steeds vaker plaats voor bossen, water en smallere wegen. Je rijdt richting Mézières-en-Brenne, midden in het Parc naturel régional de la Brenne. Dat gebied wordt niet voor niets het land van de duizend meren genoemd: water, riet, bosjes en weilanden liggen hier door elkaar alsof iemand bij het tekenen van de kaart halverwege besloot dat rechte lijnen overschat waren. En dit is precies zo'n stuk waar je waarschijnlijk op de motor denkt: waarom heb ik hier eigenlijk nog nooit van gehoord? Na Mézières wordt het stiller. Geen spectaculaire toeristische trekpleister om de vijf kilometer, maar juist van die wegen waar je een kwartier rijdt zonder iemand tegen te komen. Af en toe een boerderij. Een kerkje. Een étang achter de bomen. Remmen voor een dorp, twee huizen voorbij, gas er weer op. Rond Le Blanc, na ongeveer 178 kilometer, heeft de route zijn westelijkste gedeelte zo'n beetje gehad. Vanaf daar draait hij terug richting het zuidoosten. En daar begint de rit wat meer tanden te krijgen. De omgeving van de Creuse is duidelijk anders dan het vlakke begin. Meer hoogteverschil, meer bos en wegen die zich nadrukkelijker door het landschap slingeren. Via de omgeving van Argenton-sur-Creuse gaat het richting een van de mooiste punten van de hele route: Crozant. Crozant wordt na ongeveer 258 kilometer vrijwel exact geraakt. Hier ligt de oude vesting hoog boven de Creuse en krijg je ineens rotsen, diepe valleien en een landschap dat veel ruiger oogt dan honderd kilometer eerder. Dit is zo'n plek waar ik zelf de motor even aan de kant zou zetten. Niet omdat je moet. Gewoon omdat het zonde is om er met 70 voorbij te knallen. Daarna gaat het richting La Châtre. De wegen blijven landelijk en worden weer wat vriendelijker, maar na ruim 300 kilometer begint de afstand zelf mee te spelen. Daarom zet ik deze rit ondanks het ontbreken van echte bergpassen op Gemiddeld. Technisch is hij niet bijzonder zwaar; 357 kilometer aan voornamelijk secundaire Franse wegen maakt er gewoon een serieuze dag van. Vanaf La Châtre is het laatste deel terug naar Châteauroux. En waarschijnlijk precies op dat moment krijg je dat bekende gevoel: nog even doortrekken, maar eigenlijk wil je ook niet dat de rit al klaar is. Want dit is geen route van grote namen. Geen Stelvio. Geen Grossglockner. Geen Côte d’Azur. Het is gewoon Frankrijk zoals motorrijders het stiekem het liefst hebben: weinig verkeer, kleine wegen, genoeg bochten en onderweg steeds weer iets anders. 357 kilometer later sta je weer in Châteauroux. Zelfde plek. Compleet ander beeld van deze streek.