Dag 10 – Worms naar St. Anthonis: de laatste kilometers naar huis

De laatste dag. En dat voelt altijd een beetje dubbel. Aan de ene kant is het lekker om weer richting huis te rijden, aan de andere kant weet je dat er na vandaag geen volgende pas, geen nieuw hotel en geen “waar gaan we morgen heen?” meer komt. Vanuit Worms trek je noordwestwaarts weg uit het Rijnland. De eerste kilometers gaan nog door glooiend landschap met akkers, wijngaarden en kleinere wegen. Het gebied rond Worms en Rheinhessen staat bekend om precies dat soort open heuvellandschap en landelijke wegen, dus ook deze laatste dag begint gelukkig niet meteen met geestdodende snelwegkilometers. Langzaam schuift de route verder richting het westen en noorden. De grote Alpenbergen zijn inmiddels al lang verdwenen, maar het landschap blijft afwisselend genoeg. Bossen, dorpen, landbouwgebied en af en toe weer zo’n weggetje waarop je denkt: “Nou vooruit, nog eentje dan.” Het mooie van zo’n laatste etappe is dat je onderweg vanzelf terug gaat denken aan de afgelopen dagen. Bludenz. Lech. Timmelsjoch. Jaufenpass. Dolomieten. Großglockner. Allemaal alweer achter je. En toch zit er vandaag nog genoeg motorrit in om niet het gevoel te hebben dat je alleen maar naar huis aan het transporteren bent. Verder noordwaarts kom je steeds dichter bij de grensstreek van Duitsland en Nederland. Het landschap wordt vlakker en bekender, maar juist daardoor merk je hoe ver je eigenlijk bent geweest. Op een gegeven moment verschijnen de eerste Nederlandse plaatsnamen weer op de borden. Dat blijft gek. Een paar dagen geleden stond je nog tussen rotswanden en sneeuwvelden. Nu rij je weer langs weilanden en boerderijen waar iedereen doet alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Via Limburg en het grensgebied gaat het verder richting Noord-Brabant. Hier krijg je nog één laatste stuk rustige landelijke wegen voordat St. Anthonis weer in beeld komt. En dan is het ineens klaar. Motor uit. Koffers eraf. Waarschijnlijk eerst even naar de motor kijken en denken: “Die heeft ook aardig wat meegemaakt.” Tien dagen. Ruim 2.600 kilometer. Nederland, Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk en Italië. Vogezen, Schwarzwald, Bodensee, Alpen, Dolomieten en uiteindelijk weer terug naar huis. En waarschijnlijk een verzameling foto’s waar je drie weken later nog steeds doorheen zit te scrollen. Dat is eigenlijk het mooie aan zo’n reis. Je rijdt hem één keer. Maar in je hoofd doe je hem daarna nog heel vaak opnieuw.