🧭 10 dagen Alpen & Dolomieten – van Nederland naar Italië en terug

Tien dagen, ruim 2.600 kilometer en een route die je van het Nederlandse binnenland naar de Alpen en Dolomieten brengt en daarna weer helemaal terug naar huis. De reis begint in St. Anthonis en trekt via de Eifel richting Wittlich. De eerste dag is vooral bedoeld om erin te komen. Het landschap wordt langzaam heuvelachtiger, de wegen leuker en ergens onderweg voelt het ineens niet meer alsof je gewoon een dagje aan het rijden bent, maar alsof de reis echt begonnen is. Vanaf Wittlich gaat het verder richting Colmar. Via rustige Duitse binnenwegen en de Vogezen kom je steeds verder naar het zuiden. Bossen, heuvels en bochtige wegen maken langzaam plaats voor de wijngaarden en vakwerkdorpen van de Elzas. Colmar is een mooie eerste echte reisstop: sfeervol, compact en precies op de goede plek voor het volgende hoofdstuk. De dag daarna gaat richting Bludenz. Eerst door het Schwarzwald, daarna richting de Bodensee en via Zwitserland verder Oostenrijk in. Het landschap wordt iedere paar uur een stukje serieuzer. Eerst heuvels, dan hogere toppen aan de horizon en uiteindelijk bergen die steeds dichter tegen de weg aan schuiven. Vanaf Bludenz begint het echte Alpenwerk. Via het Montafon en de omgeving van de Silvretta trekt de route verder richting Lech. De originele GPX loopt over de Silvretta-Hochalpenstraße en de Bielerhöhe. Dit is precies het soort route waarvoor je zo’n reis maakt: haarspelden, bergmeren, hoge toppen en wegen die als een dun lint tegen de berghelling liggen. Voor deze etappe moet wel rekening worden gehouden met de actuele afsluiting aan de Vorarlbergse zijde, waardoor een aangepaste route nodig is. Vanuit Lech gaat het verder richting het Hahntennjoch, het Ötztal en uiteindelijk het Timmelsjoch. Dit is zo’n dag waarop de afstand bijna niets zegt. Nog geen 150 kilometer, maar wel bijna voortdurend bergen, bochten en hoogteverschil. De finish ligt hoog op de grens tussen Oostenrijk en Italië. De volgende dag duik je Zuid-Tirol in. De route pakt onder andere de Jaufenpass, het Würzjoch, de Furkelsattel en de Staller Sattel mee. Hier krijg je de Dolomieten op hun best: grijze rotswanden, groene almen, smalle bergwegen en uitzichtpunten waarbij je eigenlijk steeds opnieuw wilt stoppen. Vanaf Lienz volgt misschien wel een van de sterkste dagen van de hele reis. Via de Großglockner Hochalpenstraße, de Gerlospass, het Zillertal, de Zillertaler Höhenstraße, Thurnpass en Achenpass trekt de route richting Steingaden. Dit is pure Alpenpret van begin tot eind. Veel bochten, veel passen en vooral veel van die momenten waarop je denkt: “hoe krijgen ze hier überhaupt een weg tegenaan?” Na Steingaden begint de terugreis langzaam. Niet meteen over de snelweg, maar eerst rustig binnendoor. Via het Beierse en Schwabische landschap rij je richting Wasseralfingen. De hoge bergen verdwijnen langzaam uit je spiegels en maken plaats voor glooiende heuvels, bossen en landelijke wegen. Vanaf Wasseralfingen gaat het verder richting Worms, via het Schwäbisch-Fränkische binnenland, het Neckargebied en de rand van het Odenwald. Geen hoogalpiene passen meer, maar wel genoeg mooie stuurwegen om de terugreis interessant te houden. En dan de laatste dag. Vanuit Worms rij je weer richting Nederland. Het landschap wordt vlakker, de wegen bekender en de borden steeds Nederlandser. Na dagen vol bergen, passen en grensovergangen komt St. Anthonis weer in beeld. Motor uit. Koffers eraf. Klaar. Tien dagen eerder vertrok je nog gewoon uit Nederland. Nu heb je Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk en Italië doorkruist, de Vogezen en het Schwarzwald gezien, langs de Bodensee gereden en een hele verzameling Alpenpassen onder je banden gehad. Dit is geen reis om snel af te vinken. Dit is zo’n motorreis waar je onderweg al weet dat je hem later nog vaak opnieuw gaat beleven. In foto’s, verhalen en vooral in dat ene zinnetje dat na thuiskomst vanzelf komt: “Wanneer gaan we weer?”